Nu de Atletiekunie iedereen officieel niet meer op 1 november, maar op 1 januari van categorie laat wisselen, zijn er opeens twee maanden extra om nog even records aan te scherpen. Dat lieten onze pupillen zich geen twee keer zeggen. Met een grote groep stonden we aan de start.



De U8 en U9 begonnen met verspringen. Direct sneuvelden daar de eerste records. De magische grens van 3 meter komt bij steeds meer atleten in zicht. Heel knap waren ook de prestaties van iedereen die voor het eerst meedeed aan een wedstrijd. Wat moet je toch aan veel dingen denken. Precies tussen de witten strepen afzetten, met je voeten naast elkaar landen, niet naar achteren vallen en aan de zijkant de zandbak uit. Het ging iedere poging beter en verder.



Alleen Luca had wel heel veel pech met ongeldige sprongen. Hij liet zich niet kennen en zette bij de sprint direct een mooi persoonlijk record op de klok. Pech bij de sprint was er juist voor Cato met een valpartij. Knap weer opgestaan en doorgegaan! Doorgaan dat deden ook de andere atleten: in volle vaart tot de finish. Bij de U8 was er echt spektakel, want zowel bij de jongens als meisjes werd een nieuw clubrecord behaald. Daley en Shalyssa liepen een tijd sneller dan dat iedere U8 bij Startbaan ooit is geweest op de 40 meter indoor. Geweldig.





Terwijl de U8 en U9 nog even hun spierballen mochten laten zien met balstoten, begonnen de U10 met verspringen. Bij de mannen komt de grens van 4 meter voor sommigen al in zicht. Bij het kogelstoten zijn de meesten die afstand allang gepasseerd. Chris, onze koning van het kogelstoten, zette zelfs bijna het dubbele op de borden. Indrukwekkend ver.

Ook de sprint was bij de U10 een indrukwekkend spektabel om te zien. De series waren ingedeeld op persoonlijk record en daardoor extra spannend. Zo eindigen Benthe en Lian maar 1 honderdste van een seconde achter elkaar. Aiden en Tyrus hadden minder dan 6,5 seconden nodig om 40 meter af te leggen. Dat zou een clubrecord voor beiden geweest zijn als Tyrus een week eerder niet al het record op een onvoorstelbaar scherpe 6,34 seconden had gezet.





Toch was het nog niet gedaan met de clubrecords. Terwijl de mannen er met kogelstoten en verspringen bij de U12 er een spannende strijd van maakten, was het Leyi die een bijzonder snelle race neerzette bij de sprint. Exact 9,00 seconden zaten er tussen start en finish op de 60 meter. Dat was precies die tijd die Inke (die bij de junioren een keurige sprint en horderace liet zien) een paar jaar geleden op de klok zette. Kortom, een evenaring van dat clubrecord.



Waar het niet snel ging, was bij de sprint van de U11. Dat lag niet aan de atleten. Integendeel, zij liepen juist heel netjes. Er was pech met de tijdwaarneming, waardoor de wedstrijd even stil lag. Gelukkig hadden we toen het verspringen en kogelstoten al gehad. Tijn en Duncan, de enige twee jongens in deze categorie, noteerden allebei een mooi PR: elk bij een ander onderdeel. De meiden waren met een grotere groep en maakten het direct een stuk spannender. Zo eindigden Mae en Livany op een totaal van 1.300 punten maar 3 punten achter elkaar.



En Elynn en Maya, die gingen zelfs met precies hetzelfde aantal punten naar huis. Dat was Chris en Aiden bij de U10 eerder op de dag ook al gelukt, maar dan op een podiumplek. Allebei een medaille dus. Zo gingen we uiteindelijk met 3 clubrecords, 5 medailles en een karrenvracht aan persoonlijke records naar huis. Een mooie, lange, ontspannen en toch spannende dag om trots op terug te kijken. De volgende indoorwedstrijd is op 15 maart, maar eerst de crosscompetitie op 17 januari. Doen jullie weer mee? De inschrijflijsten hangen op het pupillenbord.