De weersvoorspellingen beloofden niet veel goeds. Even vreesden we een herhaling van 2023 toen het defilé in Amsterdam moest worden uitgesteld of 2017 toen het middenveld in Edam een zwembad was geworden. Gelukkig bleef het in Haarlem bijna de hele dag droog. Wind stond er wel. Heel veel wind. En uiteraard volle bak tegen op de sprint. Knap dat er toch nog persoonlijke records werden behaald!



De dag begon met de vlaggenparade. Alle deelnemers en hun trainers liepen een ronde over de atletiekbaan en werden voorgesteld aan het publiek. Ook de tekkel, onze oude mascotte, ontbrak uiteraard niet. Onder luid applaus zongen we ons clublied. Je voelt je bij het defilé eigenlijk al een winnaar. Meedoen aan de finale is een prestatie op zich, maar de wedstrijd winnen is natuurlijk nog mooier. Daar gingen we voor.





De U10 beten het spits af met estafette. De jongens deden dat in een onwaarschijnlijk snelle tijd van 25,23 seconden. Ook de rest van de dag stond er geen maat op deze ploeg. Met een straatlengte verschil sleepten ze de eerste plaats in de wacht. De meiden wilden dat natuurlijk evenaren. Ook zij wonnen de estafette en pakten veel punten op de sprint, ondanks de tegenwind. Bij het verspringen bleek de concurrentie uit Uithoorn ons op de hielen te zitten. Tot de laatste poging werd alles gegeven: snel aanlopen, knallend sterk afzetten, hoog de lucht en vooruit landen. We noteerden 60 punten extra in de laatste poging, maar kwamen er uiteindelijk 30 tekort op een totaal van 5.000 voor de overwinning. Meiden, ook die tweede plek mogen jullie hartstikke trots op zijn.





Waar het in de laatste poging op het laatste onderdeel wel precies goed uitpakte, was bij de meisjes U8. Romeé wist zich met bijna 2 meter te verbeteren. Dat leverde 40 punten extra op, precies genoeg om AKU hier wel naar het zilver te verwijzen. Met een trainer die bijna naast zijn schoenen liep van trots mochten onze meiden met de gouden beker naar huis. Bij de jongens wisten we dat een podiumplek lastig zou worden. Als 4e waren we geplaatst voor de finale en 4e zijn we ook geworden. Er werden, ondanks de wind en kou, toch nog vijf persoonlijke records gehaald. We hebben er echt het maximale uitgehaald. Goed gedaan mannen.





Bij de U12 waren de verwachtingen hooggespannen. De jongens wonnen al vier jaar op rij het ploegenklassement, maar ieder jaar kwam de concurrentie iets dichterbij. Met een foutloze estafette en bizar verre afstanden met kogelstoten leek de overwinning dit jaar niet in gevaar. Even poogde een grote regenbui tijdens het hoogspringen roet in het eten te gooien, net als de wind bij de sprint. Maar de marge was groot genoeg. Met 600 punten voorsprong op een totaal van 7.000 deden onze jongens wat nog nooit een ploeg in de 50-jarige geschiedenis van Startbaan is gelukt: vijf jaar op rij de pupillencompetitie winnen. Uniek.



Bij de meiden wisten we dat Hylas, versterkt met oud-Startbaan-atleten, onverslaanbaar zou zijn. Een tweede plek was waar we voor streden. Dat zou geen gemakkelijke opgave zijn, want in de voorrondes eindigden we als vierde en vlak voor de zomervakantie kregen we te maken met blessureleed. De regenbui die de jongens tijdens hoogspringen trof, kregen de meiden met kogelstoten op hun hoofd. Het kreeg onze meiden allemaal niet van de wijs. Zelfs de verrassende nummer 3 uit Beverwijk bracht het zilver niet meer in gevaar.





Zilver was er ook voor de U11, zowel voor de jongens als de meiden. Voor de meiden was dat een prachtige beloning van een heel sterk seizoen. Livany en Sigrid vervingen de jarige Saya. Ze maakten het onderling behoorlijk spannend met maar 4 punten verschil op een totaal van ruim 1.000. Mae bewees haar vaste waarde met estafette door veel tijd goed te maken na een onfortuinlijke eerdere wissel. Elynn zette ondanks de wind haar beste seizoensafstand neer met balwerpen en de wind leek Canay wel vleugels te geven met verspringen waar zij tot bijna 4 meter kwam. Ook vleugels hadden de Haarlems thuisatleten bij de jongens. Na het eerste onderdeel pakten zij brutaal de leiding, waarna onze jongens met een perfecte estafette de spanning terugbrachten in de wedstrijd. Na het balwerpen werd het verschil zelfs nog kleiner. Uiteindelijk bleek de wind ons met sprint teveel parten te spelen, waardoor we genoegen moesten nemen met het zilver. Netjes gedaan.

Meer dan netjes waren de prestaties bij de U9. Waar de jongens nog voorzichtig waren bij het verspringen en sprinten, gingen bij het balwerpen alle remmen los in de laatste poging. Oswaldo verbeterde zich met meer dan 6 meter en ook Keoni en Kai verbeterden zich flink in de laatste poging. Samen met een enorme uithaal van Roemer in zijn tweede poging en een bijna even verre worp van James in ronde één gaf dat precies genoeg punten voor het zilver. We hadden geen centimeter minder moeten gooien, want met drie punten voorsprong bleven we Lycurgus voor. Ook bij de meisjes was er prijs. Brons wel te verstaan. Waar onze meiden zeker de gouden beker voor gezelligste ploeg zouden krijgen, mochten ook de atletiekprestaties er zijn. Met name de sprint viel op, want ondanks de tegenwind werden toch twee nieuwe persoonlijke records behaald.



Zo’n mooie dag was natuurlijk niet mogelijk zonder de inzet van heel veel vrijwilligers. Denk aan de ouders die hebben gejureerd, de jeugdcommissie die voor alle deelnemers een cadeautje had gemaakt en natuurlijk de trainers die bij de atleten het beste in zichzelf naar boven haalden. Samen maken we Startbaan, al 50 jaar. Op naar de volgende 50 jaar. Maar eerste natuurlijk de Clubkampioenschappen op zaterdag 11 oktober. De inschrijflijsten hangen op het pupillenbord.